102 - انتقامجو نيست « انْ بُغِىَ عَليه صَبَرَ حَتّى يكونَ اللّه هو الذّى يَنْتَقِمُ لَه » ترجمه : اگر ظلمى به پرهيزگار شود صبر مىكند تا خداوند انتقام او را بگيرد . * * * شرح : اگر به او ستمى شود شكيبائى كرده و مقابله به مثل نمىكند و به فكر انتقام نمىافتد ، البته اين نسبت به دوستان يا دشمنانى است كه عدم انتقام تأثير مثبت روى آنها مىگذارد ، يا در مقابل ظالمانى است كه قدرت انتقام از آنها نيست ، يعنى جزع و فزع و ناراحتى نمىكند ، بلكه انتقام را به خدا وامىگذارد و قبلا بحث درباره انتقام و صبر مشروحاً گذشت . اولياء بزرگ خدا و پرهيزگاران واقعى كسانى بودند كه زندگى آنها آميخته با اين‌گونه صبر بود ، از خود مولى على ( عليه السلام ) تا امام حسن عسكرى ( عليه السلام ) و حتى امام زمان ( عليه السلام ) دچار ظلم طواغيت و ستمگران بودند و با صبر و واگذارى انتقام به خداوند به وظائف الهى خود عمل كردند . شيعيان واقعى آن بزرگواران ، همچون ابىذرها نيز چنين كردند ، در اينجا نامه‌اى كه ابوذر غفارى اين مبارز بزرگ و صبور دوران ، براى « حُذَيفه بن يمان » دوست قديمى خود كه از اصحاب رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) و از شيعيان على ( عليه السلام ) بود و در زمان عثمان در پست فرماندارى بصره قرار گرفته بود ، نوشته است ،